Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

O Δάσκαλός μου

Καβάλα 1975
Θυμάμαι εκείνη την εποχή το σχολείο μόλις είχε σταματήσει να λειτουργεί Σάββατο, η ποδιά και το άσπρο γιακαδάκι καταργήθηκαν κάποια χρόνια μετά , ενώ το ξύλο ήταν καθημερινή κατάσταση στο σχολείο, ομαδικό (χάρακας) ή ατομικό (χαστούκι, τράβηγμα αυτιών, κλπ).Κάτω από αυτές τις συνθήκες εκείνα τα περίεργα χρόνια της πτώσης της χούντας, νιώθαμε κι εμείς ότι βρισκόμαστε εν όψει αλλαγών.
Θυμάμαι την πρώτη μέρα του Αγιασμού (5η Δημοτικού), άλλαξα σχολείο και είχα άγχος. Πάντα μ’ έπιανε δέος με τα σχολικά κτίρια, το συγκεκριμένο είχε μεγάλα τεράστια παράθυρα, ενώ στην κύρια είσοδο είχε μαρμάρινα κεφαλόσκαλα που οδηγούσαν στην αυλή του σχολείου. Στα μάτια μου τότε φάνταζε επιβλητικό!
Τα παιδιά έτρεχαν και έπαιζαν παρέες- παρέες κι ενώ προσπαθούσα να εγκλιματιστώ παρατήρησα ένα ψηλό κύριο να κατεβαίνει τη μαρμάρινη σκάλα, με πρασινογάλαζα μάτια και τον παρακολουθούσα συνεπαρμένη. Κάπου άκουσα τα παιδιά να λένε ότι είναι ο κύριος της Πέμπτης.
Από τότε ξεκίνησε μια πανέμορφη ιστορία που κράτησε δύο χρόνια. Μέσα στις επόμενες τρεις βδομάδες ο δάσκαλος αυτός είχε καταλάβει πόσο ανάγκη είχα να με προσέξει. Ήταν ευαίσθητος τρυφερός, ενώ στις ομαδικές τιμωρίες ίσα που μου χάιδευε το χέρι…
Ένα πρωινό άργησα την πρώτη ώρα, όταν έφτασα χτύπησα την πόρτα και εκείνος με κάλεσε στην έδρα, που έπρεπε να ανέβεις ένα τεράστιο βάθρο για να την πλησιάσεις. Με ρώτησε αν έφαγα (ήμουν μόλις 25) κιλά και του απάντησα θετικά, πολύ γρήγορα μ’ έστειλε στο σπίτι μου να φάω κι εγώ στάθηκα σ’ ένα παγκάκι έξω απ’ το σχολείο και ύστερα από μισή ώρα γύρισα δήθεν φαγωμένη.
Δεν είπε τίποτα, όμως ένιωθα ότι η κοιλιά μου είναι διαφανής και φαίνεται το φοβερό μου ψέμα. Στο διάλειμμα με κάλεσε στο γραφείο του, με ρώτησε τι συμβαίνει γιατί είμαι τόσο αδύνατη, τι έφαγα χθες κλπ. Δεν πήρε καμία αληθινή απάντηση και για την ώρα ένιωσα να εκτίθεμαι. Δεν με ξαναρώτησε ποτέ τίποτα, κάθε πρωί με φώναζε στο γραφείο του και μου’δινε μουρουνέλαιο, με παρακολουθούσε στενά, ενώ τώρα πιστεύω (τότε δεν το φανταζόμουν) ότι είχε καταλάβει πολύ περισσότερα από αυτά που έδειχνε.
Τα χρόνια έμοιαζαν Κατοχικά για μένα, όμως δεν είμαι και τόσο μεγάλη για να,χω τέτοιες εμπειρίες. Ήμουν ένα γελαστό παιδί που έτρεχε όλη την ώρα, ιδιαίτερα δημοφιλής, πλακατζού και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί σε ποια πραγματικότητα ζούσα, μόνο αυτός με «ακτινογραφούσε» καθημερινά.
Τον αγάπησα πραγματικά και του το δειχνα με κάθε τρόπο. Πρώτα απ΄όλα έγινα άριστη μαθήτρια, έκλαιγα κι εγώ μαζί του όταν έκλεινε τα παράθυρα της τάξης και τραγουδούσε «είμαστε δυο, είμαστε τρεις…», η καρδιά μου φτερούγιζε κάθε φορά που δάκρυζε και δεν έχανα ούτε ένα καρέ από αυτήν την εικόνα. Με κοίταζε στα μάτια και με ρωτούσα αν θα τον θυμάμαι πάντα… και εγώ μούδιαζα από συγκίνηση.
Είχα μάθει να πλένω και να σιδερώνω την ποδιά μου, να χτενίζω τα μαλλιά μου με χωρίστρα στην άκρη και να κοτσάρω κι ένα τσιμπιδάκι στις ξανθές μου μπούκλες. Νόμιζα ότι τίποτα δεν προδίδει τη φτώχια μέσα στην οποία ζούσα. Το χειμώνα μούδιαζε η ραχοκοκαλιά μου απ το κρύο, ενώ εκείνη τη χρονιά φορούσα ψηλά μποτάκια, τα οποία είχα λατρέψει, γιατί μπορούσα να τα φοράω χωρίς κάλτσες και να μην το καταλαβαίνει κανείς. Στο σπίτι γυρίζαμε με την αδερφή μου κι ανάβαμε τη σόμπα, πετώντας ένα αναμμένο σπίρτο, τρώγαμε σχεδόν κάθε μέρα γάλα με κομματάκια ψωμί, μερέντα και τόστ που φτιάχναμε με το σίδερο, αφού πρώτα το τυλίγαμε με ένα αλουμινόχαρτο. Όταν για κάποιο λόγο δεν είχαμε να φάμε εγώ είχα εφεύρει ένα κόλπο για να μην πονάει η κοιλιά μου από την πείνα, ξάπλωνα μπρούμυτα στο κρύο πάτωμα και έτσι πέρναγε ο πόνος, κάποιες φορές δεν το άντεχα και έκλαιγα απαρηγόρητη, τότε η αδελφή μου έτρεχε να μου χτυπήσει δύο αυγά με ζάχαρη. Δε θυμάμαι να ψωνίσαμε ποτέ ρούχα, σχολικές τσάντες ή να επισκεφθήκαμε γιατρό!
Όταν το σχολείο διοργάνωνε εκδρομές εγώ πάντα προφασιζόμουν την άρρωστη γιατί ντρεπόμουν να βάλω το σάντουιτς σε μια σακκούλα και πονοκεφάλιαζα να διαλέξω ποιο κουρέλι να φορέσω. Μία από αυτές τις φορές που θα πηγαίναμε εκδρομή ο δάσκαλος ανάγκασε τον οδηγό του πούλμαν να σταματήσει έξω από το σπίτι μου 6 το πρωί. Χτύπησε το κουδούνι και μου είπε «ετοιμάσου, περιμένουμε όλοι να ρθεις στην εκδρομή», μου δωσε το σακίδιό του και πήρε αυτός τη σακκούλα… Αυτή η εκδρομή απαθανατίστηκε σε μια φωτογραφία την οποία πλήρωσε ο ίδιος για να την αποκτήσω.
Κάποτε η μητέρα μου εμφανίστηκε στο σχολείο και ο δάσκαλος έμεινε αποσβολωμένος από την ομορφιά και την άψογη εμφάνισή της… Αμέσως μετά με συμβούλεψε να μη το βάζω κάτω, να πετύχω στη ζωή μου και να τον θυμάμαι πάντα. Από κει και πέρα πλήρωνε πάντα τη στολή μου για τις παρελάσεις, φρόντισε να βάλω γυαλιά γιατί δεν έβλεπα από το ένα μάτι και με έβαζε να τραγουδάω μπροστά σε όλο το σχολείο επαναστατικά τραγούδια (μετά την πτώση της χούντας φυσικά), ενώ αυτός δάκρυζε από χαρά…

15 σχόλια:

jacki είπε...

Πόσα χρόνια πίσω με γύρισες μόνο να 'ξερες.
Να είσαι καλά κοπέλα μου.

NISPELL είπε...

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ Σου,Να αλο ενα Παραδειγμα, Οτι Ειχαμε και θα εχουμε Μοναδικους Δασκαλους Ανθρωπους.
Εσυ Σημερα Διδασκεις τα Παιδια μας,απο τωρα Ξερω οτι Τα ΠΑΙΔΙΑ μας,θα εχουν Βασεις Γερες ,να Μπουνε στη Ζωη,Και Να Παλευουν Σαν Εσενα στη Ζωη αυτη.......
Nispell

anemos5 είπε...

ti μου θυμισες ξυλο στο δημοτικο αναμνησεις σαν τις δικες μου

~EKATH~ είπε...

ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΟΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ,ΜΕΤΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ.....ΠΟΛΥ ΤΡΥΦΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΗΓΗΣΗ ΣΟΥ,ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΟΡΓΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΔΩΣΕ Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΑΥΤΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ.......Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΟΥ!!!!!ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ/ΔΑΣΚΑΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΠΑΛΟΥ!!!!!!!

MaTador είπε...

Με έστελνε η μανούλα μου σχολειό για να πηγαίνω
και γω τραβούσα στο βουνό
με μάγκες να φουμέρνω.
Μην με βαράς κυρ δάσκαλε
και μην μου κάνεις κόλπα,
πως δεν μαθαίνω γράμματα
1000 φορές σου το πα...
Μαρκος

edelweiss είπε...

Τι έγινε κυρία μου?Έβαλες σκοπό να δεις δάκρυ να κυλάει?όοοοχι δεν θα σου κάνω τη χάρη,θα το πνίξω και δεν θα το δείς..λοιπόν Παλού μου θα προσπεράσω τα άσχημα(όσο γίνεται)και θα μείνω στα όμορφα,και το όμορφο σ'αυτη την ιστορία είναι ο δάσκαλος,(και μια μαμά αλλά!!;;..την προσπερνώ) ελπίζω να είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται..εδώ δεν ταιριάζει καθόλου το "δάσκαλε που δίδασκες κτλ κτλ" κοίτα που μετά τόσα χρόνια μιλάμε γι'αυτόν..κράτησες λοιπόν την υπόσχεσή σου!!Οταν περνάς απ'την σκέψη του γιατί περνάς είμαι σίγουρη,θα νοιώθει υπερήφανος για την μικρή του μαθήτρια...
Είχα κι εγω εναν υπέροχο δάσκαλο..μόνο που εγω έφαγα πολλες χαρακιές!!!"ζωντόβολο"έλεγε και ήξερα που απευθυνόταν(μίλαγα συνεχώς)..αμέσως στην έδρα για τις χαρακιές και στην γωνία,μέχρι το λατρεμένο κουδούνι να βγάλει εκείνον τον υπέροχο ήχο!!!

Και ξέρεις ε?πάντα θα υπάρχει κάτι που κάνει μια άσχημη ανάμνηση όμορφη..πάντα θα υπάρχει ενας "δάσκαλος"..

Πάλι μίλησα πολύ!!!ελπίζω να μην έχεις"χάρακα"Παλού!!!! :)
Σε φιλώ!!!

nellinezi είπε...

Αχ μωρέ Παλού.... αχ....χίλια αχ...βγήκαν απ τη ψυχή μου. Θέλεις την αλήθεια;

Περίπου στο μισό "διάβασμα" του ποστ σου, άρχισα να σφίγγω τα χείλη μου και να νοιώθω να ανεβαίνει κόμπος στο λαιμό. Το σταμάτησα.

Πήγα στο προηγούμενο ποστ σου και διάβασα τα σχόλια . Είχα σκοπό να το κλείσω μετά. Να αλλάξω μπλογκ. Να μη συνεχίσω το διάβασμα στο τωρινό σου ποστ.

....Μη με ρωτήσεις γιατί...δεν ξέρω. Ενοιωσα ... περίεργα. Ο κόμπος στο λαιμό δεν έφευγε. Δεν ένοιωσα οίκτο για σένα, μην το πάρεις έτσι. Σίγουρα για άλλη μια φορά είπα μέσα μου "¨είναι δυνατή αυτή η γυναίκα".... αλλά ο κόμπος..είχε να κάνει με τον δάσκαλο.

Θα σου πω σε λίγο τι εννοώ.

.....Ξαναγύρισα να διαβάσω και το υπόλοιπο. Αρχισα να μη διαβάζω καθαρά...γιατί βούρκωνα...Κρατούσα τα χείλη μου επίμονα σφιχτά.

Όταν όμως έφτασα στην τελευταία σου φράση "ενώ αυτός δάκρυζε απο χαρά¨"...το άφησα να βγει απότομα από μέσα μου κι έκλαψα Παλού.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με συγκινεί η εικόνα του καθητητή, του δασκάλου,της δασκάλας , της νηπιαγωγού, που νοιάζεται πραγματικά για τα παιδιά του. Πέρα από το να μάθουν πράγματα...νοιάζεται για τα παιδιά της τάξης του όπως θα νοιαζόταν για τα δικά του παιδιά

Θα σου πω κάτι...φέτος την τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς, πριν την γιορτη του αποχαιρετισμού, μάζεψα όλα τα πιτσιρικια της τάξης μου και τους μίλησα, για όλα όσα περάσαμε, όσα ζήσαμε...κι είχα πολύ συγκινηθεί. Ας είναι πέντε κι έξι χρονών. Καταλαβαίνουν απόλυτα το πως νοιώθει η δασκάλα τους. Προσπαθούσα να μη με πάρουν τα δάκρυα....

Τους είπα λοιπόν ότι για μένα είναι παιδιά μου όπως και τα πραγματικά μου παιδιά...Κάποια στιγμή ένα πιτσιρίκι μου με ρώτησε " κυρία...πόσα παιδιά είμαστε στην τάξη?" ..."εικοσιένα" του απάντησα. Εκείνο σκέφτηκε για λίγο και μετά μου είπε "...Κυρία ...εικοσιένα εμείς , και δύο τα δικά σου...δηλαδή έχεις εικοσιτρία δικά σου παιδιά?" . Με κοίταζαν όλα σοβαρά σοβαρά μεσα στα μάτια με την απόλυτη αγάπη που μπορεί να νοιώσει κάποιος άνθρωπος.

Μονάχα "ναι" απάντησα και τα δάκρυα κύλησαν. Και τότε, στ ορκίζομαι, έτρεξαν όλα μαζί επάνω μου για αγκαλιά... αχ μωρέ Παλού...δεν υπάρχει καλύτερο επάγγελμα από το δικό μας.

Δεν υπάρχει άλλο επάγγελμα που να το κάνεις και να παίρνεις τόση αγνή και αθώα αγάπη.


Σε φιλώ κοπέλαρα μου...

iraklio web radio είπε...

Τι είναι πάλι με σένα κοπέλα μου …βάλθηκες να με συγκινήσεις …Τελικά το κατάφερες ! χαλαλι σου !

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ είπε...

Παλού σε ευχαριστώ απο καρδιάς για τις όμορφες αναμνήσεις του παρελθόντος ! Σίγουρα δύσκολα χρόνια,αλλά πολύ όμορφα !Και δίδαγμα,για την εκπαίδευση,για τον δάσκαλο,για τον άνθρωπο !Συνέχισε Παλού να μας ενθουσιάζεις ! ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΝΥΧΤΑ !

giousouroum είπε...

palou...
molis apektises enan kathimerino episkepti...
H glyko-pikri istoria sou mou thymise kati pou mas eixe pei kapote enas filos Pleon, tote akpaideytikos mou....
"akpaideytikous tha gnorisete pollous, daskalous omos elaxistous..."
Kalo vrady....

Theodosia είπε...

Καλημέρα, πολύ ωραίο άρθρο, και γω την ποδιά την πρόλαβα, αλλά δεν έχω πολλές εμπειρίες την πρόλαβα στην αλλαγή, στο γυμνάσιο καταργήθηκε.
Πάντα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με την προσωπικότητα, τον χαρακτήρα και τις πράξεις τους κάνουν την διαφορά.
Είναι οι "κατάληλοι άνθρωποι".
Το λάθος μας πολλές φορές είναι ότι περιμένουμε πως αυτοί οι κατάληλοι άνθρωποι θα πρέπει να είναι οι "δικοί μας άνθρωποι", και όταν η βοήθεια έρχεται απο κάποιον άλλο ξαφνιαζόμαστε.

Αλλά δεν θάπρεπε γιατί το Σύμπαν θα μας δώσει ΠΑΝΤΑ αυτό που χρειαζόμαστε και πάντα την κατάληλη στιγμή, είτε απο "δικό μας" είτε απο "ξενο".

Ας ανοιξουμε τα μάτια μας και ας απολαύσουμε την αγάπη των κατάληλων ανθρώπων που υπάρχουν γύρω μας και ας δώσουμε για να πάρουμε.

Ακόμη ας φρόντίσουμε να είμαστε και μεις στην ομάδα με τα κατάληλα ατόμα, αυτά που κάνουν την διαφορά.
Σαν τον Δάσκαλο.
Πολλά φιλιά

melissa είπε...

palou είσαι τυχερή....τον λόγο τον ξέρεις σίγουρα και μόνο εσύ, εμείς απλά να τον φανταστούμε μπορούμε..οι δικές μου αναμνήσεις από τον δικό μου δάσκαλο (όχι στο σχολείο, κάπου αλλού σε αυτά που έχω μάθει) είναι άλλες....εκείνα τα χρόνια μου στοίχισαν πολύ και πέρασε πολύς καιρός, πάρα πολύς, για να μάθω έστω και λίγο τον εαυτό μου... γιατί ζούσα μόνο για όλους τους άλλους....είναι αλήθεια ότι άλλοτε η αγάπη σώζει κι άλλοτε σκοτώνει; αυτό δεν θα το απαντήσω ποτέ! να είσαι πάντα δυνατή, ευαίσθητη και γεμάτη καλές σκέψεις!

braininfo είπε...

Τελικά δεν μαθαίναμε μόνο γράμματα την εποχή εκείνη.

ΟΙ δάσκαλοί μας ήταν καλύτεροι και από τους γονείς μας.

fotini είπε...

ο δασκαλος σου μάλλον θα είναι πια περήφανος για σένα. έπιασαν τόπο οι φροντίδες του. αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ να τον αναζητήσεις;

Λούσυ είπε...

Φωτεινούλα πολλές φορές το χω σκεφτεί, αλλά το 75 ήταν ήδη μεγάλος... και διστάζω να το επιχειρήσω